Op dit moment draait de veelbesproken documentaire ‘waarom vrouwen niet werken’ op NPO. Tijdens het kijken van de interessante documentaire bekruipt me het volgende gevoel: welke keuze je ook maakt als vrouw, er is altijd wel iemand die er iets op aan te merken heeft. Plus, ik krijg het gevoel dat de oplossing te veel gezocht wordt bij de individuele vrouw. En wat die oplossing dan moet zijn? Ook daar is geen pasklaar antwoord op.

Ik pleit 100% voor financiële onafhankelijkheid voor vrouwen – hey, fire for women is er niet voor niets – en ik ben van mening dat werken en dus geld verdienen daar een cruciaal onderdeel in is.

Zonder nog ‘één van de vele met een mening’ te willen zijn, wil ik aan de hand van wat cijfers aantonen hoe belangrijk het is om financieel onafhankelijk te zijn, én hoe de situatie in Nederland er nu voor staat.

Waarom is financiële onafhankelijkheid belangrijk?

Vanuit sociaal economisch oogpunt is een financieel sterke en onafhankelijke positie van vrouwen gunstig. Financieel onafhankelijke vrouwen doen minder beroep op overheidsgelden, ervaren minder stress en hoe meer vrouwen werken, hoe meer belasting er in de staatskas belandt. Dat is gunstig voor ons land. Daarnaast is het zo – N=1, maar ik durf hiervoor mijn hand in het vuur te steken – dat financiële onafhankelijkheid ervoor zorgt dat je op vele vlakken in je leven onafhankelijke keuzes kan maken. Uit een ongelukkige relatie stappen? Geld. Een stressvolle baan opzeggen om iets anders te gaan doen? Geld. Verhuizen? Geld. Je eigen bedrijf starten? Geld. Je eigen geld verdienen en je eigen vermogen opbouwen, betekent autonome beslissingen kunnen maken.

⁠The shocking truth

We komen van ver. Mijn oma moest stoppen met werken toen ze ging trouwen. Inmiddels hebben we als vrouw in Nederland enorme kansen om net zo wealthy te worden als mannen. Maar vaak gaan er wat generaties overheen om te breken met patronen. Patronen die diep verankerd zitten in onze maatschappij, in ons doen en laten en in onze overtuigingen.

Volgens bestuurssocioloog Mark van Ostaijen is het kostwinnersmodel een van de meest traditionele waarden van Nederland. ‘Omdat we mannen geen strobreed in de weg leggen om voltijds te participeren op de arbeidsmarkt, gaan we dat neerleggen bij vrouwen.’ Het zit er nogal ingebakken: mannen die carrière maken en vrouwen die focussen op het gezin en huishouden.

⁠Daarnaast zijn de drie grootste redenen (bron: fire for women community) dat vrouwen niet gaan beleggen angst dat ze niet genoeg kennis hebben, bang om geld te verliezen en niet weten waar te beginnen en wie te vertrouwen. Zou me niets verbazen als deze angsten op andere geld topics ook dominant zijn.

Hoe staan we er nu voor?

62,3% van de vrouwen in Nederland is financieel onafhankelijk. Wanneer je dat bent volgens Nederlandse begrippen? Als je minimaal €960 euro per maand verdient. Ga er maar aan staan, met €960 rondkomen.

Slechts 23% van alle vrouwen wereldwijd is zelf in charge over haar lange termijn financiën. Bij alle dames die niet weten wat hun lange termijn financiële plan is, komt 74% voor onaangename verrassingen te staan als de relatie uitgaat of de partner overlijdt. De reden dat veel dames hun lange termijn geldzaken aan hun partner overlaten is omdat ze denken dat hun partner meer money savvy is en meer kennis heeft over lange termijn financiën. ⁠

43% van de relaties in Nederland eindigt. Dat is bijna de helft. Liefdesverdriet is shit (understatement), maar daarbij financiële zorgen maakt dat de stress helemaal sky-high gaat.

Waar vrouwen vanaf de geboorte van hun eerste kind vaak minder uren (betaald) gaan werken, doen mannen dit doorgaans niet. Zo’n 28 procent van de vrouwen gaat minder werken en 10 procent stopt helemaal met werken. Slechts 8 procent van de mannen stopt na de geboorte met werken of ging minder werken

Daarnaast is er ook anno 2020 nog steeds sprake van een zogeheten loonkloof. Dat houdt in dat vrouwen gemiddeld 14% minder per uur verdienen dan mannen.

Hoe dan wel?

Om verandering te brengen in de financiële onafhankelijkheid van vrouwen, is het wellicht interessanter om niet een vergrootglas te blijven leggen op de individuele vrouw, maar laten we ook mannen verantwoordelijk houden voor verandering. Laten we hen aanmoedigen en steunen om ons vrouwen te kunnen steunen. En laten we in de tussentijd vooral met elkaar, vrouwen onderling, samenkomen om onze financiële positie te versterken.

Wat is jouw gedachte over dit onderwerp? Wat vind jij van de titel ‘waarom vrouwen niet werken’ en wat is in jouw ogen de kern van het probleem?

10 reacties

  • Margreet schreef:

    Het lijkt me verstandiger om eerst het bruto uurloon te verhogen. Dat is momenteel nog geen 10 euro en bij 40 uur werken hooguit 1500 euro netto. Werk je als alleenstaande vrouw 20 uur dan zit je op hetzelfde bedrag inclusief toeslagen. Je kan dan zelf voor je kinderen zorgen in de meeste gevallen. Geen auto nodig om je kinderen naar de opvang te brengen. Ook geen kosten die daarmee zijn verbonden.

    Mocht het uurloon verhoogd worden naar 14 euro dan is het interessanter om meer te werken. Vakbonden zijn al jaren bezig met het uurloon om hoog te brengen. Maar de politiek vind het niet belangrijk genoeg dat mensen genoeg verdienen.

    • M.E schreef:

      Ten eerste zijn de lonen om te huilen
      10,40 bruto per uur word mij aangeboden door werkgevers en er dan bij staan met een strak gezicht met een sarcastische glimlach vertellen dat iedereen daar mee begint in het bedrijf
      Ervaring of niet ….🤮
      Ten tweede die oma’s van vroeger deden het zo gek nog niet, de kinderen werden beter opgevoed dan nu, daar hadden ze dan ook de tijd voor, en de moeders hadden toen alles beter onder controle
      Waren de kinderen de deur uit of zelfstandig genoeg dan ging je op zoek naar een baan !!!! En de gulden tijd….. Wat mis ik die 😢😪

  • Yvonne schreef:

    Leuk dat je hierover schrijft! Ik denk dat de bal bij de man ligt. Maar die mannen vinden het wel prima zo, die gaan echt niet uit zichzelf veranderen. Ze zien de meerwaarde van meer thuis zijn niet of durven er niet voor te kiezen omdat zorgen voor de kinderen/het huishouden als minderwaardig wordt gezien. Zolang er geen zicht is op bijvoorbeeld fatsoenlijk vaderschapsverlof (hét moment waarop mannen tot inzicht kunnen komen) zie ik financiële gelijkwaardigheid somber in.

    • Mark schreef:

      Mijn vrouw en ik hebben geheel volgens rolmodel gehandeld bij onze jongens.

      Mijn vrouw ging met de geboorte van #1 van 0,8 naar 0,5FTE. Met geboorte #2 is dat zo gebleven. Ik heb na de geboorte van #1 zo veel mogelijk ouderschapsverlof opgenomen als we konden veroorloven zonder stevig inleveren: 1 dag in de week minder werken gedurende een jaar, waarbij de helft doorbetaald werd en de andere helft dus niet.

      Ik heb dat jaar verlof heel waardevol gevonden om te leren hoe je een papa wordt. Maar bij #2 heb ik die keuze niet gemaakt. Mijn carrière staat op het punt een sprong te maken, die ons financieel veel brengt. En ik vind mijn werk leuk. Mijn vrouw zou liever nog iets minder werken, en voelt geen behoefte aan carrière maken. De opties daarvoor liggen in onderwijs ook niet zo voor het oprapen als in sommige andere sectoren, maar het kán wel… Als ze had gewild.

      Hoewel we beiden even oud zijn, verdien ik met mijn cao significant meer dan mijn vrouw. Vanwege corona werk ik ongeveer 50 tot 70% thuis, dus we zien elkaar vaker als gezin dan voorheen. Maar praktisch gezien: vanuit salaris en vanuit voorkeur blijf ik fulltime werken, en blijft zij meer thuis, waarbij ieder in z’n element is.

      We bespreken dit zo nu en dan, en komen steeds tot de conclusie: dit is hoe wij het willen.

  • Maria schreef:

    Wat belangrijk is dat mensen zowel mannen en vrouwen zelf hun keuzes moeten kunnen blijven maken in het wel of niet of minder werken.
    Als je een baan in de zorg hebt of in een winkel of horeca waar veel vrouwen werkzaam in zijn dan is het financieel niet aantrekkelijk om 40 uur te blijven werken na bv. Komst van kinderen. En hoeveel mensen krijgen überhaupt een contract van 40 uur in deze sectoren? Als je psycholoog bent of logopedist dan verdien je beter en dan kun je makkelijker wat uurtjes inleveren. Bovendien heb je soms ook meer mogelijkheden om je eigen tijd in te delen. Kan niet in fabriek. Nu dat is de financiële kant. Als je een stressvolle baan hebt en kinderen is het ook niet verstandig om veel te blijven werken. In verband met burn-out. En ook niet onbelangrijk is een goede hechting met je kind. Vooral die beginperiode.
    Zowel het bedrijfsleven als de overheid hebben echt wel mogelijkheden om veranderingen in gedrag te krijgen. Maar thuisblijven voor je kinderen is ook hard werken. En waar worden mensen gelukkig van? Niet alleen maar werk. De hele economie is gericht op meer. We gaan hopelijk nog een andere tijd tegemoet waar ook aandacht groeit voor andere waarden.

  • Lona schreef:

    Om te beginnen leven wij in een maatschappij waarin het automatisch gebeurd: na je geboorte ga je naar school, vanuit school naar de brugklas en vanuit daar naar je studie. Logisch, want de volgende stap is dan ook: werken. Dat mannen en vrouwen dit tegenwoordig kunnen is goed maar er komt een moment waarop een stel kinderen krijgt en dan? Is het toch vaak de vrouw die om uiteenlopende redenen wilt thuis zijn voor de zorg van de kinderen. Als de moeder (of vader) gaat werken dan brengen zij het kind naar de opvang maar waar is je eigen vrije keuze hierin of dat je er zelf voor kiest om thuis je kind op te voeden en tijdelijk niet te werken of parttime versus te willen blijven werken (of moeten als je geen andere optie hebt) tegenover het missen van je eigen kind en hierin het opvoeden. Ik zeg altijd maar zo: een kind krijgen is niets als het aanschaffen van een huisdier… Dan zeg ik vaker: er zijn twee typen vrouwen. De zorgzame degelijke huismoeder en de zekere ambitieuze type werk moeder. Ikzelf heb deze ervaring vanuit Pedagogiek en ik kan hierover zeggen dat ook de reacties uiteet lopen: van dat kinderen verzorgen fijn is tot hoe lastig het is om kinderen op te voeden. Dit toont mij aan hoe verschillend vrouwen en moeders onderling zijn. (maar ook mannen en vaders) Daar waar de een graag zorgt en opvoedt vind de ander het zeker fijner om door te werken. Ik vind dit een natuurlijk, menselijk en evolutionere kwestie. Daar kan je niet omheen en het zomaar veranderen anno nu want dat zit degelijk in ons systeem. Ook daar moet rekening mee worden genomen. Kunnen zowel mannen als vrouwen de keuze maken bijv. of ze wel of niet of minder werken en of ze de kinderen vanuit thuis grootbrengen? Vanuit het maatschappelijk en politiek systeem gezien willen ze dat je aan het werk bent, kinderen het liefst naar de opvang, want dan blijft het systeem draaiende. Als je niet wilt of kan werken om welke redenen dan ook lijk je tegenstrijdig. Terwijl je gewoon leeft op de wereld, vrij mens bent, voor je eigen belang opkomt en voor je gezin en kind(eren) kiest?

    Daarbij enkele eigen inzichten: vrouwen houden veel staande waardoor het moeilijk te doorbreken in het overnemen dan wel loslaten van zaken. Mannen moeten degelijk veranderen. De werksituaties ook want die maken het ons vrouwen, mannen en ouders ronduit lastig om tot een conlussie of keuze te komen. Daarbij vind ik persoonlijk dat er meer educatie moet komen rondom zwangerschap en scholing, dit vanuit oogpunt dat het mensen vaak overkomt. Hierbovenop zie ik degekijk een groot verschil tussen hoe dat kinderen tegenwoordig opgroeien versus vroeger, mijn aanname hierover is dat dat mede komt door de scheiding van ouders-kind door werk-thuis en privé situatie.

  • Christian Ossewaarde schreef:

    De vrouw moet te alle tijden de keuze hebben!
    Mijn vrouw heeft er zelf voor gekozen om zolang de kinderen klein zijn thuis te blijven. Alleen is de norm tegenwoordig samen werken. Met een fulltime salaris net boven de subsidie grens Kom je er niet. Ik vind dat een vrouw alle ruimte moet krijgen om een keuze te maken. Echter wordt dat in de huidige maatschappij niet geaccepteerd. Er wordt nu verwacht dat de vrouw gaat werken en dat je je kinderen door anderen laat opvoeden. Daarvoor neem je geen kinderen.
    In onze situatie is het zo dat mijn vrouw nadat de kinderen oud genoeg waren is gaan werken. Had ze een betere baan gehad dan had ik net zo goed met haar willen ruilen.
    Maar de druk om te werken komt van uit de maatschappij en niet omdat elke vrouw dat wil. Emancipatie is dat de vrouw een keuze heeft, en dat is in deze maatschappij niet. De norm is samen werken en de kinderen naar de opvang. Er is geen keuze meer mogelijk.

  • Merle schreef:

    Ojee, waar te beginnen, want er is hier zoveel over te zeggen! Een paar korte gedachtes… Een kernprobleem is dat het krijgen van kinderen voor veel vrouwen grote negatieve financiele gevolgen heeft, omdat zorgtaken grotendeels bij vrouwen liggen. De vraag die zich al lange tijd stelt is waarom zorgtaken onbetaald zijn? Een ander probleem is wat je noemt het doorbreken van patronen. Zijn wie je wilt zijn vraagt om veel lef en zelfvertrouwen, maar ook om geld. Mannen die zorgen, vrouwen die carriere merken, patchwork gezinnen die de zorg delen – daarvoor moet je sterk in je schoenen staan. Het is makkelijker om aan de maatschappelijke norm te voldoen, en maatschappelijke normen zijn gegendered. Om hierop kritisch te reflecteren en dan keuzes te maken is moeilijk – en om van daadwerkelijke vrijheid te spreken? Lastige materie.

  • Zelda schreef:

    Ik zie meerdere reacties van mannen die zeggen dat hun vrouw een keuze had, maar niet wil werken of toch minder verdient. Hier lijkt voorbij gegaan te worden aan de taakverdeling tussen beide partners. Als de vrouw wel meer kan werken maar tevens het meeste in het huishouden doet en veel verzorging voor de kinderen op zich neemt, is het geen eerlijke keuze. Dus als mannen meer in het huishouden en verzorging van kinderen gaan doen en niet alleen kijken naar wie het meest verdient maar ook of de vrouw hiermee zelfstandiger kan blijven dan zal er al veel veranderen.

  • Marko schreef:

    Man: Lees alleen maar problemen maar geen eenduidige oplossing. De ene keer wordt er voorgesteld om samen de zorgtaken en de lasten van het genereren van inkomen gelijkwaardig te verdelen. De andere keer wordt men in de gelegenheid gesteld om te kiezen voor alleen de zorgtaken of de inkomsten. Beide zijn volgens mij niet fout maar dan moet alle zaken bij scheiding fair gedeeld worden en bij overleiden een en ander geregeld zijn. Mijn vermoeden is dat dit laatste niet gebeurt waardoor er een verliezer en een winnaar is. Dit zou niet mogen.

    Politiek laat hier ook een steek vallen. Bijvoorbeeld als pensioen moet worden gedeeld van een alleenverdiener en je toezegging is 70% van je loon als pensioen, dan krijgt ieder bij deling 35%, nou lekkere vetpot maar niet heus. Daarna fiscaal vriendelijk pensioengat inhalen naar 50% is voor beide ex-partners niet mogelijk. Politiek gezien moet iedereen aan het werk om een gunstig inkomstenbelastingtarief te betalen, waar haalt de overheid het recht vandaan om dit zo te regelen om daardoor persoonlijke keuzes “moeilijk” te maken?

Geef een reactie